Wat begon als een zot idee groeide uit tot een verhaal dat heel wat in beweging heeft gezet. Met ondersteuning van docenten Ruben Brugnera en Lieve Roegiers, besliste ik als student Journalistiek aan de hogeschool Thomas More in Mechelen een eerste opiniestuk te schrijven over de regenboogtrein, de nieuwste reclamestunt van NMBS.
Na maandenlang onderzoek over de beperkingen van NMBS was de tijd rijp om mijn verhaal te brengen. En ik was duidelijk niet de enige die daar zo over dacht. Met klamme handjes stuurde ik mijn eerste opiniestuk naar misschien wel mijn toekomstige werkgever.
De Standaard gaf me de unieke kans om mijn stuk exclusief te publiceren. Soms komen dromen vroeger uit dan je denkt. Ik kon alleen maar hopen dat mijn verhaal gelezen zou worden, liefst ook door de top van NMBS, en niet alleen de woordvoerder.
Niet veel later krijg ik opnieuw telefoon van De Standaard. Er is meer interesse in mijn verhaal. Net als in de taxi voel ik me de koning te rijk. Journaliste Karlien Beckers gaat de uitdaging aan en wil de volgende dag mee de trein nemen. Ze wil beleven hoe het is om als rolstoelgebruiker elke dag opnieuw een lange lijdensweg met lange ij af te leggen. Een uitnodiging waar ik maar al te graag op inga.
’s Ochtends krijg ik op het perron een eerste berichtje. Het is mijn docente Lieve Roegiers. Ze deelt mijn column op Instagram. De trein is letterlijk vertrokken.
In Herentals word ik opgewacht door de grote chef assistentie. Er is iets hangende, want veel heb ik hem nog niet gezien in zijn rol als assistent. Ik voel een soort van zenuwachtigheid bij het personeel. Ze zijn die belangstelling duidelijk niet gewoon.
Journaliste Karlien Beckers van De Standaard kijkt samen met fotograaf Sebastian Steveniers toe hoe ik via de laadbrug in de trein rol. Karlien merkt kleine details op die voor mij intussen logisch zijn. Ze spreekt me aan over hoe mensen kijken, en vraagt zich af of het de gewoonte is dat ik in de gang van het treinstel blijf staan met mijn rolstoel. Het is de enige keuze, want de deuren van de zitruimte zijn niet breed genoeg. Het hele reisverslag van die dag lees je hier.
Eens aangekomen in het station van Mechelen rinkelt mijn telefoon. Het is de redacteur van VRT NWS. Ook zij hebben mijn column gelezen en willen mijn reis meevolgen. Na overleg met De Standaard wordt er nagedacht over hoe alles in beeld gebracht kan worden. Want ja, ik had natuurlijk maar één keer de trein gereserveerd. Een nieuwe reservatie kon pas over 24 uur. Om de lijdensweg niet twee keer te moeten afleggen bedacht de redactie van VRT NWS een tussenoplossing: we houden het op een reportage die gedraaid wordt in de buurt van het station in Mechelen. Via deze weg wil ik VRT NWS uitdrukkelijk bedanken voor de nodige inspanningen.
“Ik heb het nooit over mijn beperking, maar wel over de beperking van NMBS”
Stef Geeraerts
Ook Radio 1 en Radio 2 heeft mijn verhaal intussen opgemerkt. Tussen het interview met De Standaard en VRT NWS word ik opgebeld voor korte quotes in het ochtendnieuws van de volgende dag.
De volgende ochtend zet ik meteen de radio aan, want ik ben benieuwd naar het resultaat. Jammer genoeg moet ik vaststellen dat woordvoerder van NMBS, Dimitri Temmerman, de taxi niet zo’n goede oplossing vindt als ikzelf.
Daar denk ik nochtans helemaal anders over. Ik vertel het niet veel later in het volgende radionieuws:
De redacteur van Radio 2 avondspits heeft ook meegeluisterd. Hij belt me op en vraagt of ik geen zin heb om mijn verhaal te duiden in ‘Avondspits’. Wie ben ik om zo’n mooi aanbod te weigeren? De vraag naar de exacte kostprijs van een enkele taxirit wordt me intussen steeds vaker gesteld. NMBS kan zelf niet zeggen hoeveel de taxiritten precies kosten en doen dan maar een schatting. Vermoedelijk zou het om enkele duizenden euro’s gaan. Dat schrijft Het Nieuwsblad.
Als toekomstig journalist hou ik niet van schattingen. Ik geef liever de echte cijfers mee. Maar als iets niet in mijn woordenboek staat, is het opgeven. En dus vroeg ik gewoon zelf naar een persoonlijke offerte bij de taximaatschappij. Ik denk er zelf sterk over na om volgend schooljaar van hun kwalitatief vervoer gebruik te maken. Dan ben ik van alle ellende op het spoor verlost. Al valt de offerte tegen. 175 euro per enkele rit kan ik niet betalen. David Van Ooteghem van Radio 2 dacht er ook het zijne over.
Doorheen de dag staat de telefoon niet stil. Er wordt heel wat geschreven over de taxi’s en hoe ik deze veel comfortabeler vind om te reizen dan de trein. Ik kan opgelucht ademhalen wanneer ik opmerk dat ook de andere media – waar mijn verhaal eerder verscheen – hun artikels op mijn vraag online aanpassen met het juiste bedrag voor een persoonlijke taxirit. Alles voor de volledigheid. Dat er letterlijk geschreven wordt dat het om een eigen onderzoek doet me blozen.
Blijkbaar ben ik ook niet de enige die fan is van de oplossing om taxi’s in te zetten. HLN gaat verder op onderzoek en vindt nog iemand die er net hetzelfde over denkt. Ook ik kan verder mijn verhaal kwijt. HLN schrijft die dag zelfs een tweede artikel, en ook De Morgen vindt mijn verhaal een publicatie waard.
Rond 18u30 rinkelt de telefoon opnieuw. Het is mijn oma om te zeggen dat ik op televisie ben. Vreemd, want ik zou enkel in het middagnieuws van VRT NWS te zien zijn. Maar intussen heeft ook de regionale zender RTV de reportage opgepikt. Ze slaan de handen in elkaar met VRT NWS. Zo kan ik nog een breder publiek bereiken. Ik ben in mijn nopjes. Er verschijnt ook een artikel op de website.
En als kers op de taart halen we ook nog de weekendkrant van GVA. Dat ook mijn opiniestuk, waarmee het allemaal begon, in het artikel wordt vermeld, kan ik alleen maar toejuichen.
Ik heb echt de indruk dat er iets beweegt. Het is mooi om te zien dat mijn verhaal zoveel respons krijgt. Een respons van NMBS kwam er jammer genoeg (nog) niet, al hoop ik dat er de voorbije dagen toch al wat over gepraat is bij de NMBS-top.
Via deze weg nodig ik NMBS dan ook uit voor een constructief gesprek. Ik denk er zelfs over na om het mooie portfolio aan krantenknipsels dat deze column teweegbracht op eigen initiatief door te sturen. Tien jaar wachten op aangepaste stations is lang, veel te lang.
Daarom reik ik NMBS graag de hand om een voorstel te doen naar tussenoplossingen, maar dan moet de telefoon wel opgenomen worden. Mijn deur staat open voor een vervolg. Ik dank alle media voor hun medewerking. Wordt vervolgd!